اعدام‌هایی که امان ما را می‌برد

Posted on 28 اوت 2010

0


پنج اعدام روز شنبه امان از خیلی ها بریده است. مخصوصا آنکه شیرین هولی تنها چند روز پیش از اعدام درنامه ای نوشته بود که برای اعتراف گرفتن با او چه‌ها کرده اند. نامه ایی که کلمه کلمه اش بوی درد می داد. شیرین نوشته بود « تاثیرات شکنجه به حدی است که غیر از کابوس از خود بیخود هم می شوم. به خاطر ضرباتی که بر سرم وارد کرده اند به سر دردی شدید گرفتارم و بعضی از روزها درد هجوم می آورد و سر دردم آنقدر شدید می شود که دیگر نمی دانم در اطرافم چه می گذرد.» ویا «به بخاطر سر درد شدید بینی ام شروع به خونریزی می کند… هدیه دیگر آنها برای من ضعف بینایی چشمانم است که دایم تشدید می شود و هنوز به درخواستم برای عینک پاسخی نداده اند.» او را با چنین وضعی به پای چوبه داربردند. وضع فرزاد بهتراز این نبود. وکیل او به کمپین بین المللی حقوق بشر درایران گفته است که از خبر اعدامها شوکه است چرا که بدنبال پیگیری پرونده، مقامات قضایی مسئول صریحا به او گفته بودند که «مسئله حل شده» و اتهام عضویت کمانگردر گروه پ.ک.ک. منتفی است و خطر اعدام وجود ندارد. بهرام خلیلیان گفته است که «فکر می کند که در خواب هستم و هر آن بیدار می شود و فرزاد زنده است: « خبر اعدام برایم قابل باور نیست.»

مادر ندا  واشکان وامیر ودهها دیگر هم دراین  ناباوری شریک هستند. دهها کسی که فرزندانشان در زندان به سرمی برند و ناعادلانه  قراراست روی سکوی مرگ قرارگیرند  هر لحظه می خواهند که از خواب بیدارشوندو فرزندانشان را درکنارخود ببینند. از بدبیاری ماست که این نه خواب بلکه واقعیت مرگبار روزگار ماست.

از دیشب که خبراعدام مخفیانه شیرین وفرزاد  و آن سه تن دیگر را شنیده و اینکه  مانند اعدام آرش رحمانی نیا  خانواده اش فرصت نکردند برای آخرین  بار فرزندشان را ببینند ودرچشمهایش نگاه کنند برای آخرین امانم بریده است. روزی که آرش اعدام شد پس از صحبت با وکیلش با پدرش تماس گرفتم. خوب شد تسلیت نگفتم. گفتم از آرش چه خبر؟ گفت دارم می روم زندان ببینمش. تصور پدر آرش وقتی با این خبر مواجه شد هیچ وقت اما رهایم نکرده است. حکم اعدامی که ناعادلانه بود و مرگی که زندگی یک خانواده وآرش را تباه کرد. برای من وبرخی دوستانم حس این بردن به پای چوبه دار و زندانی اعدام حس بسیار زنده ای است.

پنج سال  قبل بعد از ۵ هفته بازداشت در یک خانه تیمی در جایی حوالی میدان  محسنی، به اتقاق شهرام وروزبه ما را به اوین بردند. بردند به بندی که آنهایی که کارشان تمام شده بود و هر لحظه و ساعت ممکن بود برای اعدام بروند روی چوبه دار آنجا قرار داشتند. آنها درواقع برای حلق آویز شدن لحظه شماری می کردند. سلول ما آخر بند بود. برای بازجویی می رفتیم به دفتر بند که اول سالن بود. عذاب من همیشه نه بازجویی که گذشتن از آن صدمتر لعنتی بود که بوی مرگ و ناامیدی و استصیال پخش شده بود در هوایش. هرچه سعی می کردم این فاصله را با تندی طی کنم و به سلول برسم انگار نمی شد. غلظت کشنده ای داشت. بدتر از آن بود که کسی پشت سوراخ کوچک سلولش به بیرون نگاه می کرد. نگاه های روزهای آخر. آن نگاه های قبل از مرگ بسیار متفاوت بود با نگاه رهگذری که از خیابان از کنار شما می گذرد، سلامی می گوید یا تنه ای می زند وشما برمی گردید به چشمانش نگاه می کنید. بسیار متفاوت. از دیشب انگار درخواب وبیداری بارها می بینیم که از آن سالن رد می شود و آرش وفرزاد و شیرین از آن دریچه کوچک به بیرون نگاه می کنند و من می گذرم و می دانم که آنها به زودی آفتاب را نخواهند دید.

خیلی  هاشان نمی دانم جرمشان چه  بود. شبها وروزها صدای ناله  و فریاد و ضجه های برخی  از آنها ما را بی امان  می کرد. انگاری ما فراموش  شده بودیم. می دانستیم عنقریب از آنجا خارج می شویم. تعجب مان آن بود که چرا ما را برده بودند آنجا. می خواستند شاید وحشت و سایه مرگ آن سلول ما را بگیرد. یک روز از بازجو پرسیدم که بالاخره ما یک روز از اینجا خارج می شویم و این ماه پشت ابر نمی ماند. لبخندی زد و گفت اول انکه « اگر» بیرون بروی و تازه اگر بروی کاری با تو خواهیم کرد که دستت برای نوشتن خواهد شکست. همان روزی بود که مجبور کردندم جلوی دوربینی که لنز آن عقب جلو می شد حمام کنم و من نمی دانستم با آب خودم را می شورم یا با اشک هایی که هیچ وقت نخکشید. قلم اما هیچگاه نخکشید. ما به قاضی القضات شهر، شیخ شاهرود، هم گفتیم ماجرا را. خوش شانس بودیم که عاقلی با وجدان راه ما را به او باز کرد. در آن جلسه که دوستانم هم بودند من اشک می ریختم او گوش می کردو تسبیح در دستانش درحال خورد شدن بود. بقیه بچه هایی هم که درآن جلسه بودند حال وروز بهتری نداشتند. نکته ماجرا این که او و یا صادق لاریجانی ودیگران می دانند چه اتفاقی می افتد و چه جنایاتی در داخل زندان ها می شود و چه گردن هایی به ناحق بالای چوبه دار می رود اما بر این روندصحه می گذارند. ….

آنقدر جمهوری اسلامی اعدام می کند که برای برخی ممکن است خبری اعدام افراد خبری نه چندان تکان دهنده باشد. نامه شیرین و دیگران از زندان اما تنم را می لرزاند. مخصوصا این نامه آخرین شیرین خیلی دردآور بود. دردآور تر این بود که هیچ باشرافتی دراین قوه قضاییه و دستگاه های امنیتی نبود که صدایش را بشنود.  یادم می آید یک روز وقتی روی صندلی- ممکن است همان صندلی باشد که شیرین ویا فرزاد ویا خیلی های دیگر روی آن نشسته اند-بازجویی پس می دادم بازجو آن چنان از جوابهایم عصبانی شد که موهایم را گرفت وسر را زد به دیوار. نه یک بار نه ده بار. آنقدر که چشمانم داشت از حدقه درمی آمد و در سرم انگار سوت قطار به صدا در آورده اند. بعد به بازجو گفتم حاجی من اتفاقا جزو همانها هستم که وقتی روایت این رفتارها را از دیگران می شنیدم می گفتم که یا اغراق است یا دروغ؟ مگر می شود آدم هایی که دراین شهر با ما ممکن است از یک فروشگاه خرید کنند به یک کتابفروشی بروند و فرزندانشان با همکلاس بوده باشند چنین کارهایی بکنند؟ گفتم چرا می خواهید باور کنم آنچه می شنیدم از امثال شما راست بوده است؟ چرا؟ گفت «آنها که داستان بوده است، وقتی بردمیت اوین وداماد شدی متوجه واقعیت می شوی.» کابوس های روزهای بعد از آن گفت وگو همچنان گلویم را می خورد. از بازجویی که ۵ وعده نماز می خواند و بعضی وقتها دست از کتک زدن برمی داشت که نمازش قضا نشود. نامه شیرین نشان می دهد که از عدالت کاریکاتوروحشت آور زننده ای بیشتر در ایران نیست.

تصورفرزاد وشیرین در آن سلول و حرفهای بازجو و کسانی که تصمیم گرفتند که دادستان زندگی آنها همانجا تمام شود و از ضجه های مادران و دوستان و بستگان آنها هم لحظه ای لرزه بر اندامشان نیانداخت، تصوربسیاردردناکی است. تصور اینکه آن لحظه های اخر آنها آن چند صد متر آخر زندگی شان را چگونه طی کردند و به چه فکر کردند تصور کشنده ای است. تصور اینکه آنها حتی نتوانستند عزیزانشان را که روزها برای آنها اشک ریختند و در انتظار آزادی شان را کشیدند و حالا باید خبر مرگ فرزندانشان را در روزنامه بخوانند تصور عذاب آوری است.

بیشتر از همه  تصور آنکه در این ممکلت، در این دستگاه قضایی، دراین دستگاه های اطلاعاتی وامنیتی افرادی وجود دارند که می دانستند حکم فرزاد وشیرین و آن سه تن می توانست اعدام نباشد و آنها می توانستند مثل هر کس دیگری زندگی معمولی داشته باشند و آرزوها و رویاهای خود را پی بگیرند اما اجازه دادند که چنین احکام اعدامی اجرا شود لرز بر تن آدم می اندازد. تصور اینکه دادستان به وکیل بگوید « آقا شما بروید خطر اعدام برطرف شده است» و خانواده هم با هزار امید وآرزو بشنود وناگهان جنازه فرزندش را در یک کیسه تحویل بگیرد تصور غیرقابل توصیفی است.

این یادداشت  دلتنگی هایم را نوشتم برای خانواده های عذادار اعدامی که بدانند ما همگی با آنها اشک ریختیم. شرمنده ایم کاری از دستمان برنمی آمد

Advertisements
Posted in: اجتماعي